Η Αλόη η γνησία (Aloe vera), γνωστή και ως φαρμακευτική αλόη, είναι ένα παχύφυτο ευρέως αναγνωρισμένο για τον πολύτιμο χυμό του. Έχει τις ρίζες της στη Βόρεια Αφρική, στα Κανάρια Νησιά και στο Πράσινο Ακρωτήριο, ευδοκιμεί σε άνυδρες περιοχές και απαντάται σε μεγάλο βαθμό σε ολόκληρη την αφρικανική ήπειρο. Τα τελευταία χρόνια, λόγω της αυξημένης ζήτησης για τις ευεργετικές της ιδιότητες, η καλλιέργειά της έχει αναπτυχθεί σημαντικά και στην Ελλάδα.
Όταν ένα φύλλο αλόης κόβεται ή τεμαχίζεται, εκκρίνει δύο διαφορετικά υγρά, τα οποία έχουν εντελώς διαφορετική δράση και ιδιότητες:
Η Aloe vera περιέχει πλήθος σημαντικών στοιχείων, όπως πολυσακχαρίτες, ανθρακινόνες και λεκτίνες, στα οποία οφείλονται τα μοναδικά χαρακτηριστικά της. Συνιστάται για θεραπείες στην εναλλακτική ιατρική, ενώ θεωρείται απαραίτητο στοιχείο για κάθε φαρμακείο πρώτων βοηθειών.
Κατά κύριο λόγο, το εσωτερικό τζελ του φυτού χρησιμοποιείται εξωτερικά για την επούλωση πληγών και εγκαυμάτων, καθώς και για την ανακούφιση του δέρματος από τραυματισμούς και παθήσεις όπως το έκζεμα, η ψωρίαση και η δερματοφυτίαση. Τα οφέλη του τζελ είναι σχεδόν άμεσα, καθώς δημιουργεί ένα προστατευτικό στρώμα πάνω στο δέρμα, μειώνοντας την πιθανότητα μόλυνσης.
Στις μέρες μας, η αλόη χρησιμοποιείται ευρέως και εσωτερικά σε πόσιμη μορφή. Ο πολύτιμος χυμός της έχει αποδειχθεί ότι ανακουφίζει από τις ενοχλήσεις του πεπτικού συστήματος και διάφορες στομαχικές διαταραχές. Επιπλέον, συμβάλλει στην καλή υγεία της καρδιάς και μπορεί να λειτουργήσει βοηθητικά στη ρύθμιση του σακχάρου σε άτομα με διαβήτη τύπου 2.
Η χρήση της αλόης για θεραπευτικούς σκοπούς μετρά χιλιάδες χρόνια ιστορίας. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι τη χρησιμοποιούσαν συστηματικά για την επούλωση των πληγών των στρατιωτών. Μάλιστα, ο Μέγας Αλέξανδρος τη θεωρούσε απαραίτητη κατά τη διάρκεια της πολυετούς εκστρατείας του στην Ασία για τη φροντίδα των τραυματιών μάχης. Αργότερα, κατά τον Μεσαίωνα, το πικρό κίτρινο υγρό των φύλλων της χρησιμοποιούνταν ευρέως ως δραστικό καθαρτικό.